• Arnhem: 026 84 83 148 
    Nijmegen: 024 22 101 22 
    's-Hertogenbosch: 073 22 100 82
    Wageningen: 0317 703 017  
  • Het begin

    Tijdens de laatste hap van mijn ontbijt gaat de telefoon. Een overlijdensmelding. Nog altijd, na het eerste moment dat ik door heb dat het telefoontje een overlijdensmelding betreft, begint de adrenaline door mijn lijf te stromen. Ik denk zelf dat dat komt omdat ik het toch altijd weer spannend vind. Wat voor een beroep gaat de familie van de overledene op mij doen? En in welke situatie mag ik hen bijstaan?

    De zoon meldt het overlijden van zijn vader. Tijdens ons telefoongesprek meldt de zoon gelijk dat zijn moeder, zij is 30 jaar geleden overleden en begraven, ook gecremeerd dient te worden, op dezelfde dag als de uitvaart van zijn vader plaatsvindt.

    In de toch al bijna 20 jaar ervaring in het verzorgen van uitvaarten, heb ik dit nog niet eerder meegemaakt. Een gezamenlijke uitvaart. Dus ook voor mij extra bijzonder. Later in de ochtend ga ik bij de zoon langs om samen met hem door te spreken wat de wensen van zijn vader zijn. Zijn zus is met de auto onderweg vanuit Spanje, waar zij woont, en via de telefoon wordt zij op de hoogte gehouden. Hun vader had wensen voor zijn uitvaart kenbaar gemaakt en opgeschreven in een uitvaartwensengids.

    Na ons gesprek begin ik aan de voorbereidingen van de uitvaart, zoals het bestellen en laten bezorgen van de uitvaartkisten, de verzorging van vader, de opgraving van moeder, het maken van afspraken met de pater voor de kerkelijke uitvaartmis en ik reserveer de aula in het crematorium.

    Terugkijken

    Ik vervolg mijn dag en ga op bezoek bij Rick, waarmee ik ruim een maand eerder de uitvaart van zijn moeder regelde. Ook zijn vrouw Marieke, één van de uitvaartsprekers waar ik veel mee samenwerk, is bij het gesprek aanwezig. Samen kijken we terug op de uitvaart, die voor hen naar wens is verlopen, en praten we honderduit over de gesprekken die ik met de zonen had ter voorbereiding op de uitvaart. Ik gaf hen terug dat ik het prettig vind bij mensen aan tafel ook de ruimte te ervaren om mezelf zijn en open te kunnen zijn in het maken van contact. Het is voor mij daarbij een kwestie van geven en nemen; een uitwisseling van toegankelijkheid.

    Met een goed gevoel stap ik de auto in en rijd ik naar huis, waar ook mijn kantoor gevestigd is. In mijn kantoor informeer ik alle partners waar we mee samenwerken bij het verzorgen van een uitvaart en bevestig ik per e-mail alle afspraken.. De telefoon rinkelt. Weer een overlijdensmelding, een meneer dit keer. Die avond spreek ik de echtgenote (98 jaar) en haar kinderen. Meneer is op 96-jarige leeftijd overleden en we spreken door hoe de uitvaart zal moeten gaan verlopen.

    Samen tot het laatste moment

    Twee dagen later word ik gebeld door de zoon. Hij vertelt me dat zijn vader aangeeft naar zijn vrouw toe te willen. Zij zijn 78 jaar samen geweest, waarvan 75 jaar getrouwd. Meneer is al jaren ziek, maar heeft zijn vrouw nog tot aan haar dood kunnen vergezellen. Weer twee dagen later belt de zoon opnieuw. Dit keer om te laten weten dat zijn vader is overleden. Ondanks dat de familie had aangegeven dat het overlijden eraan zat te komen, schrik ik toch. Weer een uitvaart van een echtpaar, denk ik. En dat in één week tijd.

    Tijdens het regelen van de uitvaart van meneer blijkt al snel dat de kinderen hebben besloten dat zowel hun moeder als hun vader, ieder een eigen uitvaart verdienen. Terwijl Koen geniet van een heerlijke vakantie, weet ik samen met assistenten van collega-uitvaartondernemers alle voorbereidingen in goede banen te leiden. Het gaat dan onder meer om het bezorgen van de rouwkaarten, ophalen en bezorgen van kleding van de overledenen ten bate van de opbaring, het doen van aangifte van overlijden bij diverse gemeenten, het ophalen van liturgieën en bidprentjes bij de drukkerij en het dagelijks controleren van de thuisopbaringen.

    De dag van de uitvaart

    De dag erna begeleid ik, samen met studentendragers, de uitvaart van het echtpaar dat na 30 jaar weer samen is. De dragers dragen de kist van meneer op de schouder de kerk in en de kerkelijke uitvaartmis wordt voorgegaan door de pater van die parochie. We kennen elkaar al vanuit de tijd dat ik als drager bij een begrafenisondernemer werkte toen ik 16 jaar jong was. Het bijzondere is dat één van de voormalig eigenaren van die onderneming, met zijn vrouw, ook aanwezig is in de kerk als belangstellende bij de uitvaart. Na de kerkdienst gaan we naar het crematorium. Daar is ook de kist van mevrouw bij de plechtigheid aanwezig.

    Aan het eind van de uitvaart deelt de familie met mij hoe tevreden ze zijn over het verloop van de gesprekken en de dag zelf. Kort daarvoor sprak de oud-begrafenisondernemer mij aan en geeft mij bijzonder mooie feedback. Hem ben ik dankbaar voor wat hij mij in mijn jeugd geleerd heeft en waarvan hij nu kan zien hoe ik dat in mijn werkzaamheden toepas.

    Weer samen, samen verder

    Dan een dag om bij te komen, sporten, lunchen met een vriendin en om de volgende uitvaart voor te bereiden. De eerste persoon van het volgende echtpaar. Samen met de dragers begeleiden we mevrouw vanuit haar kamer in het verzorgingshuis naar de rouwauto, waarna de kerkdienst en de begrafenis plaatsvinden. Een dienst voorgegaan door een priester, waarbij de kinderen ieder hun eigen inbreng hebben gehad. Een kleindochter heet de belangstellenden welkom en verzorgde de foto’s van haar grootouders voor bij de kist, de ene dochter speelt viool en de andere dochter spreekt een dankwoord.

    Een paar dagen later in dezelfde kerk, de uitvaart, maar dan voor hun vader. Herinneringen aan zijn leven worden opgehaald. Na de dienst brengen de familie, de dragers en ik hem naar het graf waar ook hun moeder sinds een aantal dagen begraven ligt.

    Ook zij zijn nu weer samen...

     

    Deze column is geplaatst met toestemming van de nabestaanden.

    Fotograaf: Freek van den Bergh

     

    Meer informatie over onze dienstverlening